Ite est sa traditzione? Su resumu de un'allega funduda in Thiniscole

Chenàbura colada, sa sala de sa fundatzione Farris-Tedde at ospitadu unu cunfrontu carcu de passione intelletuale e de connoschèntzias fungudas in ocasione de sa presentada de su libru de Andrea Locci, "L’illusione della tradizione", imprentadu dae Iskra.

A s’initziativa, organizada dae s’Universidade de sa de Tres edades de Thiniscole e moderada cun pretzisione dae Angelo Canu de su servìtziu Cultura de custa Unione de Comunes, b’ant pigadu parte s’autore e sa chircadora Noémie Podda, intrados cun garbu in sas tramas articuladas chi definint oe su patrimòniu populare de s’ìsula.

Su criu de su libru de Locci nch’est in cussa làcana fine-fine ma detzisiva: sa chi partzit s’eredade populare autèntica dae sos contos cosidos dae pagu a inghìriu de sos bisòngios de identidade polìtica o, peus, de mercadu turìsticu.

Sighende una caminera istòricu-teòrica, s’autore at pòdidu nàrrere comente sa paràula “traditzione” est prus de un borta unu cuntenidore ambìguu. Mentovende sos traballos de Eric Hobsbawm in contu de "traditziones imbentadas” e su cuntzetu de egemonia culturale de Antoni Gramsci, Locci at naradu chi maigantas pràticas chi oe retzimus comente antzestrales, in veridade sunt su resurtu de elaboratziones noas, nàschidas pro afortire paradigmas culturales de su connotu o pro cuntentare sa mirada istràngia de chie chircat s’esotismu.

S’allega at tocadu puntos nodales de sa sotziologia e de s’etnografia movende dae definitziones de traditzione “tètera” o “flessìbile” de Alziator e dae su cuntzetu de “populare” de Cirese. Cun fortza est essida a campu sa netzessidade de una comunicatzione responsàbile, de una onestade intelletuale chi iscat partzire su chi est su resurtu de fontes istòricas documentadas e de chircas fundudas dae su chi imbetzes no lu est.

In s’arresonu de sàbadu non b’at àpidu cundennas de cambiamentos, ca una traditzione chi mudat cheret nàrrere chi est bia, ma una denùntzia de sa comunicatzione disonesta emmo. Mescamente si custa, in fatu a s’ispetacularizatzione, isfrutat sa mancàntzia de istrumentos crìticos dae parte de su pùblicu.

Unu passàgiu fundamentale de sa serada l’ant dedicadu a su ruolu de sos grupos folk, sende chi unos cantos de custos non si lìmitant a sa coreografia ma sunt a beru grupos de istùdiu: intervènnida in propòsitu fintzas Manuela Corongiu de su grupu folk La Caletta, colletivu femminile chi istùdiat sos bestires de unu tempus e chi nch’est a tesu dae sa lògica de s’uniforme.

Locci e Podda ant evidentziadu comente, oe, sunt a s'ispissu sos chircadores, sos traperis e sos musitzistas de sos grupos a detènnere una sièntzia filològica chi nche brincat sa de sas istitutziones, torrende su diritu de paràula e sa gestione de su patrimòniu a sas comunidades.

In custu sentidu, sa traditzione sessat de èssere un’archìviu de prùere pro torrare a èssere, comente sugeridu in sa metàfora chi at serradu s’allega, unu chircu chi est ispàtziu de vida, ue su folklore recùperat sa boghe autònoma e su valore suos cun rispetu conca a su tempus coladu e cun aficu conca a su tempus benidore.