"Sa Pratha 'e sa Limba": in Thiniscole sa pratza torrat a faeddare in sardu

Dae su 31 de austu a su 4 de cabudanni chimbe azòvios informales in Pratha ‘e Marcatu pro nde promòvere s’impreu orale



THINISCOLE- Sa limba sarda si torrat a pigare su logu naturale suo in su coro de sa tzitade de sa pompia. Dae su 31 de austu a su 4 de cabudanni, onni die a parte de sero dae sas 9, sa Pratha ‘e Marcatu diventat "Sa Pratha 'e sa Limba": chimbe azòvios dedicados a sa pràtica de sa comunicatzione in limba sarda. 

Sa faina naschet pro more de sa collaboratzione sinèrgica intre s’Ufìtziu de sa limba sarda de s’Unione de sos Comunes de su Monte Arvu, s'assòtziu turìsticu Pro Loco Siniscola e s'assòtziu de promotzione sotziale Istellas Events. Sa punna printzipale de su progetu est sa de afortire sa trasmissione orale de sa limba pro mèdiu de su cunfrontu ispontàneu e informale, torrende·la a sos logos naturales suos, chi meda prus de oe fiant sede de azòviu e de iscàmbiu comunitàriu. 

Sos apuntamentos, unu pro cada sero, s’ant a presentare in forma de arresonadas ghiadas cun argumentos de sa vida de cada die e de atualidade ponende paris sas cumpetèntzias linguìsticas diferentes de sa tzitadinàntzia. Atentzione manna b’at mescamente pro sas generatziones noas, sende chi b’at pitzocas e pitzocos chi, mancari cumprendende su sardu, tenent dificultades in s’articulatzione verbale. 

Pro mèdiu de custu percursu de chimbe dies a filu a pare, sos partetzipantes ant a àere s’oportunidade de si pònnere in giogu in intro de un’ambiente ospitale, privu de giudìtzios, timòrias e “pinnas rujas”. Un’amparu duncas, pro chie cheret colare dae sa cumprensione passiva a sa produtzione ativa cun maneras naturales e gratificantes. 

Sa continuidade de sas chimbe seradas at a permìtere a sos frecuentadores de intrare in ballassa a bellu a bellu familiarizende cun sa pronùntzia e cun su fràigu de sas frases in un’ambiente serenu e festosu. 

Sos organizadores invitant a sa comunidade intrea pro chi pighet parte a custu eventu de valorizatzione ativa de su patrimòniu linguìsticu locale, non comente unu repertu de su tempus coladu ma comente un’istrumentu biu, inclusivu, projetadu conca a su tempus benidore de sas generatziones noas.